De ADHD handleiding.

van Arnoleon.

Het was het eerste boek dat ik las van een auteur die niet alleen mijn moedertaal sprak,
maar ook de taal die ik zelf vaak niet verwoord krijg –
de verwoording van mijn gedachten, maar dan mooier.

Ik las de intro. Alleen die paar pagina’s gaven me al meer voldoening, erkenning en inzicht dan sommige boeken in hun geheel.
Dat was op zich al genoeg om – impulsief uiteraard – de auteur meteen een berichtje te sturen.
(Handig, als iemand je taal spreekt op alle fronten.) (Ook handig mijn George – chat gpt; die de vorige inhoud heeft nagelezen zodat er geen taalfouten te vinden zijn. 😉 )

Na het berichtje van de intro heb ik de volgende 26 pagina’s gelezen. Ondanks impulsieve bui n°1 kon ik met niet houden.

” Ik heb gelezen tem 26. Tot hier toe woord voor woord schrijf je mijn eigen proces / ondervindingen / gedachten neer. (Maar uiteraard veel mooier, grappiger, gevat.) Het is tegelijkertijd herkenbaar / helend / triestig / oneerlijk / kwaadmakend. Nooit gedacht hoe ik me altijd zo anders en alleen voelde, dat ik later door een diagnose te krijgen en enkele boeken te lezen me zo gehoord / gezien zou voelen. Het is echter een heel groot rouwproces die even zal duren. Merci al op voorhand om een steentje bij te dragen voor diegene die een veel te late diagnose gekregen hebben, maar ook vooral voor onze kinderen die veel sneller geholpen / ondersteund zullen worden. Merci. Echt.”

Uiteraard stuurde ik om de zoveel hoofdstukken ongevraagd feedback. Zonder het zelf te beseffen, natuurlijk.
Want ja, dat is ook ADHD: eerst doen, dan denken, en daarna nachtenlang piekeren over wat die ander daar nu van dacht.

Dit boek is zeker één van mijn favorieten omdat het de ideale mix is tussen wetenschappelijke info, persoonlijke verhalen, humor, cartoons en nagels met koppen.
Hoe woorden van iemand die je niet kent, je zo kunnen raken en onderdeel worden van een aanvaardingsproces.