Vuile was

38 jaar 2 maanden 8 dagen.

De dag staat in mijn geheugen gegrift. Mijn eerste woorden aan mijn psychologe:
“Ik heb een boek gekocht (niet echt iets nieuws 😉) over dopamine. Ik denk dat ik een dopaminetekort heb.”

Enkele voorbeelden volgden. Ze onderbrak me na een paar minuten:
“Inneke, het is duidelijk dat je ADHD hebt.”

Het hele gesprek ging over eigenschappen, situaties, valkuilen, vaardigheden … Allemaal terug te brengen tot dat ene woord: ADHD.
Een bom sloeg in.

De dag nadien ging ik naar de boekenhandel en kocht ik — in een impulsieve hyperfocus — een stapel boeken over ADHD.
Dit boek, Vuile Was, las ik als eerste. Het ging erdoor als een trein.

Het boek is opgedeeld in tien verhalen of symptomen die de auteur in haar dagelijks leven ervaart. Elk hoofdstuk wordt verteld vanuit twee perspectieven: haar ADHD-versie en de kijk van haar partner. Het boek zit vol humor, dagelijkse struggles én hier en daar een tip van beiden.

Het is een leuk luchtig boek om mee te beginnen. Het gaf me een eerste inkijk in hun leven, maar vooral in het leven van mezelf.

https://www.instagram.com/adhd_love_?igsh=NTNjaHYybnBvMTkw